E-book

Het is mooi om wat meer zelfliefde en zelfleiderschap te cultiveren.

Vandaag is het 14 februari. Volgens de traditie ‘de dag van de liefde’. In hoofdzaak wordt deze dag gevierd tussen geliefden. Liefde is echter een veel ruimer begrip dan de liefde tussen twee partners.

Voor mij is het een dag waar ik even wat meer stil sta bij de liefde voor mijn dieren, de liefde voor mijn paarden. Dat ik even wat meer stil sta bij wat ik ervaar dat aanwezig is tussen mens en paard.

Ik begeef me tussen verschillende gevoelens. Op sommige momenten voel ik frustratie omdat ik me afvraag waarom sommige beslissingen genomen worden, anderzijds het gevoel van liefdevol observeren en bewust omgaan met het gegeven dat het een zoektocht is dat ieder van ons heeft af te leggen.

Ook hier vinden we een vorm van liefde terug. Soms voelt het aan alsof het makkelijker is om te blijven hangen in frustraties, maar dat is een menselijk bedrog. Nooit is dat makkelijker. In stilte vreet het aan motivatie en plezier. Op langere termijn ondermijnt het het leven.

Liever focus ik me op het liefdevol observeren en het van daaruit nieuwe mogelijkheden of ingangen aan te bieden om dingen te verzachten en er een andere beleving van te maken.

Zo verschuift mijn begeleiding ieder jaar meer en meer naar wat de onderliggende intentie, energie en drijfveer is in het contact met onze paarden. Wat onderliggend leeft noem ik het rugzakje dat gevuld is met alle ervaringen en overtuigingen die zienswijzen, verwachtingen en verlangens scheppen waaraan we onze paarden blootstellen. 

Het brengt volgende met zich mee:

• Sommige mensen zijn vindingrijk en komen heel spontaan met shortcuts aandraven, met redevoeringen waarom iets is en waarom een aanpak beter is dan een andere.
• Anderen wijken in die mate af van hun intrinsieke gevoel doordat ze zich laten meenemen door overtuigingen die gangbaar zijn.
• Dan weer iemand die een strategie gevonden heeft in een snel actief hoofd dat zich mondig uit en iemand die zich steeds als onkundig en beginner blijft aanzien. 

Zoals mensen komen opdagen, zo zie ik hen en laat ik hen vertellen. Ik observeer en zie wat er tussen de lijnen leeft en hoe het paard dit alles vertaalt. Niet tot in the core van het topic, maar ik voel de grenzen en de muren die opgetrokken zijn. Hier hoef ik niet verder op in te gaan, ik ben namelijk geen therapeut, ik ben er om het contact tussen mens en paard naar een dieper niveau te brengen. Daar leg ik me op toe, maar hiervoor heb ik wel deze menselijke thema’s aan te kaarten.
​
Want deze zitten in het rugzakje dat ieder van ons met zich meedraagt en in het midden van hun contact met hun paard brengt. 

Wat zie ik?: 

• Het bedenken van shortcuts is een strategie om dat wat we aan te kijken hebben uit de weg te gaan. Het bedenken van redenen, komt veelal neer op het hoofd dat wil vormgeven naar zijn mening en ook hier niet wil of kan zien wat in the core speelt. Het hoofd houdt ons weg van het voelen, van de beleving. Daar vindt het hoofd, the mind, zijn veiligheid. Waar we niet willen zijn, is waar the mind het onveilig voelt omdat het niet gekend is.

• Als een speelbal tussen meningen, technieken en stromingen bewegen kan herleid worden naar iemand die geen geloof en vertrouwen heeft in zijn of haar intrinsieke gevoel. Hier ontbreekt zelfpositionering, zelfliefde, rust en tijd.

 

• De actieve snelle hoofden zijn vaak sterk aanwezig en hebben doorheen hun leven geleerd dat dit hen goede dingen brengt. Echter schuilt hier vaak best wat onzekerheid onder. Wat ik vaak ervaar is dat bij deze mensen geregeld weinig ruimte is voor een andere inbreng. In zekere zin zijn ze dominant ook al willen ze helemaal niet zo zijn. Het zou hen zelfs verdrietig maken indien iemand zou aangeven hen als dominant te ervaren.

​

• De onkundige beginner blijft hangen in het niet nemen van verantwoordelijkheid. Deze is ook vaak heel onzeker en leeft volgens het gegeven dat kiezen betekent dat je ook verliest. Daarnaast kennen zij een vorm van perfectionisme. Liever geen keuze maken dan de verkeerde keuze. Dit zorgt voor stagnatie van energie wat uiteindelijk het vuur blust en motivatie wegneemt. ​

​Het paard weet niet wat hij of zij moet met de dingen in het rugzakje.

Ze voelen wel dat dit mee de energie bepaalt. Het hangt als het ware als een waas rond het paard en zijn mens. Niet enkel vanuit energie, maar ook omdat het rugzakje zich gaat uiten via ons gedrag, onze handelingen en de dingen waaraan we onze paarden blootstellen. Hier stuiten we op een verschil tussen mensen en paarden. Paarden gaan in het moment om met wat er hangt en wat er gevraagd en beleeft wordt. Zij denken hier niet verder of diepgaander over na. Zij ervaren nu, zij ervaren de dualiteit die voortkomt uit het rugzakje en de handelingen die we stellen die niet overeenkomen met het rugzakje. Daarnaast voelen zij ook de energie die onze innerlijke strijd met zich meebrengt. Dat wat ons onderbewustzijn leeft. 

Als je dit begrijpt, dan begrijp je wellicht ook dat enkel het technische gegeven van grondwerk, rechtrichten, werk in vrijheid nooit de diepgang tot stand kan laten brengen waar we naar op zoek zijn. Het verhaal dat we onbewust leven, dragen, uitspreken en naar handelen, staat ontwikkeling en expansie in de weg als we het niet kunnen zien. 

Niet alles hoeft gezien te worden als een continu groei en ontwikkeling, enkel als men dingen ervaart als niet aangenaam dan wil dit zeggen dat daar iets te doen valt. Er leeft een zekere weerstand rond een topic en dan hebben we de stappen te zetten om deze weerstand te verzachten. Dit moet niet. Dit is afhankelijk van ieders wensen. Enkel hebben we het topic wel los te laten als we niet bereid zijn de nodige stappen te zetten. Doen we dit niet, dan blijven we ter plaatste in de modderpoel trappelen en zijn we ons hier van bewust. Dit zorgt voor een neerwaartse spiraal. We hebben een keuze te maken tussen uit de modderpoel te stappen of ons een methode eigen te maken om het getrappel te verzachten zodat het zand in de poel kan zakken en er weer rust kan ontstaan.

We willen namelijk niet ergens blijven hangen waar we eigenlijk niet willen zijn. Niet enkel dit, ook onze paarden laten wij hierdoor verder in de modder trappelen of niet tot hun ontplooiing komen.
​
We hebben een combinatie nodig van werkelijk gevoel, feeling, invoelen, empathie voor een ander en voor onszelf. Daarnaast hebben we wat moed, lef en kracht nodig om stappen te zetten die moeilijk zijn. Hier bovenop hebben we inzicht en kennis nodig over de taal die paarden begrijpen en wat het paardenlichaam nodig heeft om gereden te kunnen worden. Een gezonde dosis zelfreflectie houdt alles bij elkaar. Met een gezonde dosis zelfreflectie bedoel ik dat we instaat zijn om dat wat wij doen te gaan observeren en op een zo objectief mogelijke manier hier mee om te gaan. Soms doen we geweldig mooie dingen. Soms doen we dingen die dat niet zijn. Hier hebben we iets mee te doen. 

Dit gaat over zelfliefde en zelfleiderschap. Het gaat over verantwoordelijkheid nemen over het leven van ons paard en over ons eigen leven.
​
Vanuit deze filosofie zal je niet meer teleurgesteld zijn. Zal je in alle eenvoud diepgang ontdekken en zal je ware liefde voelen voor jouw paard, jouzelf en het leven.

Hoe gaan paarden hiermee om?:

• Mensen die ingesteld zijn op het nemen van shortcuts en bedenken van redenen, gaan niet op ontdekking naar de diepere lagen van hun paard en van hun samenwerking. Dit leidt ertoe dat ze bepaalde zaken blijven ontkennen en niet tot werkelijke fun komen. Afhankelijk van het type paard kan dit afgeslotenheid, boosheid, agressie en onzekerheid teweeg brengen. Door de diepere lagen, voor sommige paarden is dit ‘de draak’ (ik vind draken geweldig fascinerend. Deze draagt voor mij geen negativiteit in zich), in hun diepste kern niet te ontdekken en toe te laten, kan dit voor ongecontroleerde explosies zorgen en het gevoel dat ze niet gezien worden. Er wordt een deel van het paard ontkent. Daarnaast maken shortcuts het leven makkelijker, maar ook wel net saaier. Een paard houdt niet van repetitieve saaie dingen. Dit sluit de geest af.


• Mensen die zich begeven tussen allerlei meningen en overtuigingen staan in zekere zin wankel. Dit is echter een zeer cruciaal gegeven in het contact met paarden. Deze paarden weten niet tussen welke lijnen ze zich kunnen begeven. Zij hebben geen kader waarin ze veiligheid en comfort kunnen ervaren én weten niet volgens welke lijnen hun mens in het leven staat. Deze anarchie creëert voor heel wat paarden onzekerheid. Dit komt naargelang het type paard op diverse manieren tot uiting. Agressie, boosheid, maar ook angst en gebrek aan vertrouwen in zichzelf. Voor alle type paarden blijft het zenuwstelsel in een zekere alertheid omdat er niemand is die ‘waakt’ over hun zijn.

​  

• De actieve snelle hoofden hebben op voorbaat een antwoord of een verklaring klaar. Doordat dit vele malen sneller gebeurt dan het moment zelf, kan deze niet aansluiten bij de energie en de intentie van het moment. Het zijn mensen die heel vaak de neiging hebben om de toekomst te voorspellen. Deze mensen hebben vaak een harde stop nodig om hun automatische gedachtenvorming even een halt toe te brengen. Doordat ze op voorhand voorspellen en uitleggen, kunnen deze mensen moeilijk luisteren, voelen en is inbreng lastig tot onmogelijk. Van hieruit groeit de ervaring dat deze mensen dominant zijn. Echter is het een zeer snel hoofd waar ze zelf ook door meegenomen worden. Hun paarden dus ook. De ervaring brengt bij deze mensen paarden die eerder afgesloten zijn. Zij hebben ‘een dik vel’ ontwikkeld en een zekere ongevoeligheid. Ze kunnen ervaren worden als zware paarden die niet responsief zijn. Maar eigenlijk hebben ze gewoon een manier gevonden om met de overvloed aan informatie die geen inhoud draagt om te gaan.

 

• De onkundige beginner zoekt vaak nieuwe stromingen / lesgevers omdat hij of zij ook graag (onbewust weliswaar) een beginner wil blijven. Ze nemen niet door en gaan zich wentelen in de vraag of hun paard het wel echt leuk vindt. Enerzijds zijn deze gevoelens en bedenkingen oprecht, anderzijds leeft er onderhuids weerstand om te schakelen én wordt dit gebruikt als reden om het niet te doen. Het nemen van verantwoordelijkheid voor een ander wezen, hun paard, wordt zwaar en gewichtig naar voor gebracht. Echter het houden van paarden houdt juist nemen van verantwoordelijkheid in. Het niet nemen van deze verantwoordelijkheid leidt er juist toe dat het paard min of meer aan zijn of haar lot wordt overgelaten. Paarden zijn meesters in het onderscheiden van de drijfveer achter onze handelingen. Zij zijn zich bewust van het positieve en zoekende karakter van beslissingen nemen waar we nu geen antwoord op weten. Het is vanuit de ervaring dat we leren. Hier horen stappen bij die mogelijks niet de meest gunstige zijn. Maar zo gaat het in een leerproces. Er is altijd een uitkomst en deze dient geëvalueerd te worden als zijnde bruikbaar of niet bruikbaar. Deze paarden kennen wat dezelfde stagnatie van energie wat uiteindelijk ook hun vuur blust en motivatie wegneemt. Dit kan gelatenheid, boosheid en frustratie met zich meebrengen. 

​Er zijn mensen die een combi maken van bovenstaande punten. Naast deze zijn er nog andere dingen die in het rugzakje naar boven kunnen springen. Alles is afhankelijk van de combinatie. Het ene type paard heeft meer moeite met het ene, het andere met iets anders. Ook zij dragen een rugzakje met ervaringen. Het is de kunst om deze twee rugzakjes met elkaar in verband te brengen waarbij er respect is voor de dingetjes die in de rugzakjes zitten én wat voor elk van ons als individu / als soort belangrijk is.
​
Vandaag, op de dag van de liefde, is het mooi om wat meer zelfliefde te cultiveren, zelfliefde en zelfleiderschap. Dit is het mooiste geschenk dat je aan jezelf kan geven en hierdoor ook aan jouw paard geeft. 

Aanbod

---